1. Ronduit : overpeinzingen van een possibilist – Caroline Pauwels
Wat houd ik van hoe Caroline in het leven stond! Haar geloof in de mogelijkheid van een betere toekomst was onverstoorbaar. Dat gold zowel voor haar privésfeer, op beroepsvlak als rector van de VUB én voor de mens in de wereld. Positief, zonder echter de realiteit uit het oog te verliezen.
Caroline was mijn studiegenoot, lang geleden, aan de universiteit, en hokjesdenken was nooit haar ding. Voor al wie nood heeft aan een glas halfvol.
2. Dag, - Twiggy Bossuyt
Twiggy slaagt erin met respect en heel veel liefde te schrijven over een zwaarbeladen thema als zelfdoding. Subtiel, zonder hete hangijzers uit de weg te gaan. Het verhaal komt dan ook keihard binnen. Waargebeurd, dicht bij de auteur en haar familie. Het maakt wat en hoe Twiggy schrijft alleen maar meeslepender.
3. Als laatste het hart – Margaret Atwood
Atwood is een referentie als het om dystopische literatuur gaat. Bij de meeste mensen – lezers en televisiekijkers – is de Canadese vooral bekend om ‘Het verhaal van de dienstmaagd’/’The Handmaid’s Tale’, maar ze schreef nog wel meer pareltjes. Daar hoort deze ‘Als laatste het hart’ zeker bij. Angstaanjagend en donker. Naarmate de bladzijden vorderen, raak je als lezer steeds verder gevangen in een verontrustend verhaal.
4. Lichamen – Peter Verhelst
Toegegeven, ik ben een onvoorwaardelijke fan. Peter Verhelst kan in mijn ogen geen slecht woord schrijven, of het nu zijn poëzie, romans, theaterteksten of verhalen zijn.
Ik had hier ook de loftrompet kunnen afsteken over het fenomeen ‘Tongkat’ of over de iconische dichtbundel ‘2050’, maar met deze novelle brengt Verhelst het beste van twee werelden. ‘Lichamen’ is een mooi samengaan van poëzie en proza, een apocalytisch verhaal dat je meeneemt door de taal en de beelden. Geen rechte lijn van a naar z, maar eentje om bij na te denken. Verhelst ten voeten uit.
5. Mijn konijn van vaderskant – Etgar Keret
Heerlijk, het surrealisme van Keret! Absurde, korte tot zeer korte verhalen die altijd een dieper menselijk kantje hebben.
Deze bundel is niet anders. De verhalen lezen vlot en toveren steevast een glimlach op je gezicht. De personages zijn uit het leven gegrepen, situaties min of meer herkenbaar en de ontknopingen vaak onverwacht. Tijdens een korte treinrit, nog een laatste voor het slapengaan of als je ooit eens vijf minuten tijd hebt … Etgar Keret is een plezier om te lezen!