Taal is er altijd!
De BiB in gesprek met Sarah Verhasselt
Tijd om in VrijVerhaald nog eens een voorleesvrijwilliger in het zonnetje te zetten. Het eerste wat me opvalt wanneer ik mijn gesprekspartner voor deze aflevering tegemoet ga, is haar brede glimlach. Sarah Verhasselt is 34, mama van Amélie, leerkracht Nederlands én enthousiast voorlezer in de bib. Zot van alles wat taal is, een beetje leesgek en … een spraakwaterval. Om maar te zeggen … het werd een vlotte babbel!
‘Ik studeerde taal- en letterkunde in Gent, ging voluit voor de combinatie Nederlands – Frans. Ik geef les bij CVO Focus, Nederlands voor anderstaligen.’ Ze lacht. ‘En ik schrijf. Dus ja, taal is er altijd. ’
Een stapel boeken op de fiets
‘Het huis van mijn ouders stond in Sint-Gillis. Ik groeide er op omgeven door boeken. Een wekelijks bezoek aan de bib was vaste prik. Ik koos steevast tien boeken uit, die verslond ik dan en kon haast niet wachten tot het alweer tijd was om een nieuwe voorraad uit te lenen. Het fietstochtje naar de bib was trouwens het eerste dat ik alleen mocht doen.’ Ze herinnert zich Lieve Roose, die haar in de bib aan de Forten altijd goeie leestips gaf. ‘Ik heb zelfs nog mijn originele bibliotheekkaart van toen.’
Geen taal zonder lezen
De wekelijkse tocht naar de bib onderneemt Sarah nu vanuit Appels met haar vierjarige dochter. ‘Zelf tien boeken per week lezen haal ik niet meer, maar thuis voorlezen is dagelijkse kost.’ Of ze een voorkeur heeft voor een bepaald genre, vraag ik haar. ‘Coming-of-age verhalen heb ik van jongs af aan graag gelezen, zoals de boeken uit de Tillerman-reeks van Cynthia Voigt. En Harry Potter … die is samen met mij volwassen geworden.’ Ze gooit er nog enkele namen achteraan. ‘Paul Kustermans, Gerda Van Cleemput, Karel Verleyen. Met die laatste schrijver correspondeerde ik zelfs over zijn boeken die ik had gelezen. En ik zat in de Kinder- en Leesjury. Toen moesten we onze recensies nog per post opsturen!’
Wat passeert er vandaag zoals de revue? ‘BookTok is ook aan mij niet voorbijgegaan. Ik lees dus af en toe in het Engels. En jeugdboeken, die blijven me inspireren. Eén van mijn favoriete jeugdauteurs is Anna Woltz.’ Ze glimlacht. ‘Af en toe grijp ik ook terug naar de klassiekers. De zussen Brontë, bijvoorbeeld.’
Voorleeshalfuurtje op zaterdag
Waarom ze zich engageert om regelmatig in de bib te komen voorlezen aan onze jonge bezoekers? ‘Ik startte er een vijftal jaar geleden mee. Nu ik erover nadenk … mijn start in de bib loopt zowat samen met thuis beginnen voorlezen voor Amélie. Waarom? Ik wilde mezelf uitdagen. Wat werkt? Wat niet? Kinderen zijn een tof publiek, ze zijn super eerlijk in hun reacties.’ Ze denkt even na. ‘De Gigantosaurus. Da’s altijd een succes bij kinderen! Amélie is vaak mijn testpubliek. Lukt het bij haar, dan weet ik meestal wel of een verhaal goed zit bij de kleuters in de bib.’
Of ze het niet vervelend vindt wanneer kinderen niet zo aandachtig zijn? ‘Ach, kinderen hebben het nodig om te kunnen frutselen. Niet de hele tijd stilzitten is helemaal oké.’ Ze aarzelt even. ‘Al maakt een gemengde groep, waar zowel 2- als 10-jarigen voor je zitten, het niet altijd makkelijk.’
De schrijfmicrobe
Met ‘De verdwenen medaille’ debuteerde Sarah als jeugdauteur bij uitgeverij Phoenix Books. ‘Het boek werd goed ontvangen, maar er is nu wel extra druk bij het schrijven aan de opvolger.’ Vanuit de uitgeverij? Ze haast zich om ontkennend op mijn vraag te antwoorden. ‘Phoenix geeft me de tijd. Neen, die druk leg ik mezelf op. 66 pagina’s had ik al geschreven, toen ik tot het besef kwam dat mijn aanpak niet werkte. Ik zat onherroepelijk vast en dus … ben ik herbegonnen.’ Ze lacht. ‘Dat tweede boek … het wordt een werk van lange adem.’
Van Rijsel via Meise naar Dendermonde
Sarah is leerkracht NT2. Ze leert Nederlands aan anderstaligen in het volwassenenonderwijs.
Tijdens haar studies aan de UGent, ging ze op Erasmus in Rijsel. Het was op die plek dat ze later haar loopbaan als leerkracht Nederlands begon, voor een klas volwassen Franstalige leerlingen. Nadien ging ze fulltime aan de slag bij CVO Semper in Meise. Gedurende acht jaar stond ze er voor de klas op de campussen in Meise, Jette, Asse en Wemmel. ‘Het lesgeven gaf me energie, al werd de afstand tot thuis hoe langer hoe meer een niet te onderschatten probleem. Het is raar,’ zegt ze, ‘maar toen corona dwong tot lesgeven van thuis uit, bracht me dat rust. Ik besliste dat ik voortaan dichter bij huis wilde werken. Ondertussen heb ik mijn stek bij CVO Focus, hier in Dendermonde gevonden.’
‘De job geeft me veel voldoening. Cursisten die slagen en werk vinden zijn blij en dankbaar. Voor wat ze geleerd hebben én voor de nieuwe mensen die ze hebben leren kennen.’ We zijn bijna aan het einde van ons gesprek gekomen, maar niet alvorens Sarah haar cursisten verdedigt tegen de commentaar die al wel eens opduikt. ‘Die mensen zijn hier uit noodzaak, denk maar aan de situatie in landen als Syrië en Oekraïne. Ze zijn gemotiveerd om aan hun inburgering te werken. Die opleiding is trouwens niet vrijblijvend. Ik kan alleen maar bewondering hebben voor hun engagement.’ Ze besluit met een opsteker. ‘Vast onderdeel bij de opleiding is een bezoek aan de bib. Van zo’n begeleide tour doorheen de collectie steken onze cursisten heel wat op.’
Dat doet ons plezier, Sarah! Hartelijk dank voor het fijne gesprek.
Interview & tekst: Betty De Boeck