‘Ik leer nog alle dagen bij’
De BiB in gesprek met Hubert Trienpont
Vrijdagnamiddag in de bib. Voor de volgende aflevering van VrijVerhaald heb ik een afspraak met Hubert, één van onze BiBaH-vrijwilligers. Een beetje gespannen houd ik de inkomhal in het oog. Zou het deze keer wel lukken? We hebben elkaar al gesproken en gelezen, maar ‘van ziens’ ken ik Hubert niet. De man die aanvankelijk een beetje aarzelend op me afstapt, blijkt vijf minuten later een vlotte babbelaar.
Flexijob
Vierde keer, goede keer. Afspreken met Hubert, het heeft inderdaad wat voeten in de aarde gehad. Druk, druk, druk. ‘En soms komt het leven ertussen.’
Hubert is 71 en al op pensioen sedert 2013. Als chef van de sleutelafdeling was Hubert al jaren aan de slag bij Mr. Minit in Erembodegem. ‘Toen die afdeling werd gesloten, werd me als alternatief een job aangeboden in het onderhoud. Dat was mijn ding niet, bleek al gauw.’
Met pensioen gaan en niks meer doen dan? ‘Dat was al helemaal geen optie. En dus ging ik op zoek naar een flexijob.’
Sindsdien is Hubert actief bij Café au Lait in Grembergen. Dagelijks voert hij belegde broodjes naar de bedrijven in de regio. Een leuke manier om met veel mensen in contact te komen.
‘Ik ben altijd een echte Dendermondenaar gebleven’
Over Grembergen gesproken, daar woont Hubert samen met zijn vrouw in het huis dat hij enkele jaren geleden kocht van zijn zoon en waar hij, toen zijn zoon daar nog woonde, menige uurtjes spendeerde met renoveren. ‘Ik woon er graag,’ lacht hij, ‘maar ik blijf een Dendermondenaar in hart en nieren.’
Werken in de tuin, dat doet hij ook. Al heeft hij naar eigen zeggen geen groene vingers. ‘Ik leer nog alle dagen bij,’ klinkt het resoluut.
Renoveren, hovenieren ... het zijn bezigheden, maar zijn echte passie ligt bij de sport en dan meer bepaald handbal. ‘Ik was twaalf toen ik ermee begon en de sport heeft me nooit meer losgelaten. Als speler was ik actief tot mijn negenendertigste. Ik speelde in eerste en tweede nationale en op provinciaal niveau, van Dendermonde tot Eeklo ... handbal is er altijd geweest. Ook als trainer bleef ik de sport trouw.’
Een kwestie van vertrouwen
Of hij tevreden is, hier in de bib? Hij antwoordt: ‘Zeker, alles loopt vlot. Bovendien,’ benadrukt Hubert, ‘neem ik niet bij de minste futiliteit contact. Als Bib-aan-Huis-vrijwilliger wordt er toch ook van je verwacht dat je zelfstandig kan werken. En als er toch iets is, kan je altijd terecht bij Cynthia of Laurens in de bib.’
Hubert waardeert de flexibiliteit van de job. ‘Die vrijheid is een kwestie van vertrouwen,’ zegt hij.
Dat vertrouwen is trouwens ook iets dat je blijkbaar moet verdienen bij je BiBaH-klanten. ‘Bij de eerste bezoeken, mag je vaak niet verder komen dan de voordeur. Dat begrijp ik, je kent elkaar immers nog niet. Dat verandert al snel, je wordt immers een vertrouwd gezicht en je krijgt meer vrijheid in wat je meebrengt uit de bib.’ Hij lacht. ‘Al zijn er ook klanten die steevast hun zorgvuldig voorbereide lijstje meegeven.’
Bib-aan-Huis, veel meer dan boeken thuis afleveren
Hoe het gaat met zijn Bib-aan-Huis-klanten, vraag ik hem. ‘Goed hoor! Ik kom over de vloer bij 3 mensen, elk met hun specifieke leenvragen én hun eigen aanpak.’ Hubert glimlacht. ‘Afwisseling is plezierig. Grote letters, luisterboeken. Rappe lezers, trage lezers. Luchtige romans, non-fictie met een psychologische inslag. Ik heb het allemaal al afgeleverd.’
Maar natuurlijk is het veel meer dan dat.
‘Er wordt al wel eens gevraagd het occasionele kadertje op te hangen, of te helpen met een ander klusje. Dat doe ik dan met veel plezier.’ De babbeltjes, die zijn ook belangrijk. Hubert klinkt ernstig. ‘Mensen die niet- of minder mobiel zijn en die geen familie hebben, zijn vaak eenzaam. Als BiBaH-vrijwilliger kan je ook op dat vlak het verschil maken, daar ben ik van overtuigd.’
Wandelen en een pintje drinken
Actief sporten is er vandaag de dag niet meer bij. Daar hebben een nieuwe knie en een heupoperatie een stokje voor gestoken. ‘Gelukkig lees ik ook graag. Mijn favoriete auteur is Karin Slaughter. En boeken over de oorlog, die verslind ik.’ Hubert blijft eventjes stil. ‘In dat laatste genre ben ik meegesleept door mijn schoonvader.’
Het zorgende dat Hubert vandaag siert als Bib-aan-Huis-vrijwilliger, heeft altijd al in zijn aard gelegen. Zo was hij tot voor enkele jaren geregeld met zijn schoonpa van 94 op wandel. Samen op het gemak een pintje gaan drinken. En ook al werd er al eens hetzelfde gezegd dan de week voordien, een opdracht is dat voor mij nooit geweest.’
Da’s meteen een mooie afsluiter van ons gesprek. Hartelijk dank voor de medewerking Hubert, en veel plezier nog bij je BiBaH-klanten!
Interview & tekst: Betty De Boeck