VrijVerhaald

Wat zou de bib zijn zonder de ondersteuning van de vrijwilligers?
Zij houden de boel hier mee draaiende, zeker weten!

Van wijkwerker naar vrijwilliger in de bib

De bib in gesprek met Christel Lissens

Christel plaatst boeken terug in de rekken

Op mijn vraag of ze het ziet zitten om in de volgende editie van VrijVerhaald geportretteerd te worden, antwoordt Christel heel bescheiden. ‘Eigenlijk heb ik niet veel te vertellen. Ik ben maar heel gewoon.’ Een mailtje later kan ik haar toch overtuigen. En wat blijkt? Onmiddellijk na de eerste vraag om zich even voor te stellen, is het ijs gebroken. Christel is haast niet meer te stoppen. Al snel wordt duidelijk, voor mij zit een vrouw die al menig water heeft doorzwommen.  

De glimlach op Christels gelaat is echt. Poseren voor de foto’s bij dit artikel gaat haar bijzonder goed af. Ook wanneer we even later in een zonnige leestuin plaatsnemen, is ze compleet op haar gemak. 58 jaar is ze en ondertussen 37 jaar getrouwd. ‘Met mijn jeugdliefde. We zijn samen sedert mijn veertiende.’ Ik beeld het me niet in, ze bloost een beetje wanneer ze het zegt. Helemaal stralen doet ze wanneer ze het heeft over haar 3 dochters. Jolien, Ines en Manou zijn ondertussen volwassen vrouwen die alle drie goed terecht zijn gekomen. ‘Al had dat bij één van hen totaal anders kunnen uitdraaien, nadat ze als vierjarige ukkepuk een ongelukkige val maakte uit het slaapkamervenster op de eerste verdieping. ‘De situatie was ernstig, maar op dat moment leek alles zich af te spelen als in een film. Het leek niet echt door te dringen.’ Christel aarzelt even. ‘Als ouder wil je sterk zijn voor je kind en doorgaan. Gelukkig is op termijn alles goed gekomen.’ 

De spreekwoordelijke druppel 

Nadat ze in het atheneum van Dendermonde de humaniora moderne talen had afgerond, startte de 18-jarige Christel haar loopbaan als winkelmedewerker. Na de eerste ervaring groeide ze bij drogisterijketen Di snel uit tot store manager. Gedurende die 15 jaar ging ze van de vestiging in Antwerpen, naar Gent en ten slotte in Dendermonde. De Di was toen een afdeling van Delhaize. Christel  - die ondertussen ook een gezin onder haar vleugels had -  kwam in de supermarkt terecht. Ze ging er aanvankelijk aan de slag op kantoor, maar de winkelvloer was toch meer haar ding en ze werd rayonverantwoordelijke parfumerie en non-food. 

Een mooie carrière … tot de herstructurering. Christels bedoeling was wel degelijk ergens anders aan de slag te gaan, maar een sluimerende depressie stak stokken in de wielen. ‘Ik was vijftig en crashte. Na een maandenlange periode herstel thuis, werd ik werkloos.’ Een keuze drong zich op. ‘In overleg met de VDAB, ben ik toen wijkwerker geworden.’ Ze legt uit: ‘Wijkwerking is bijzonder divers. Het leek me wel wat om via dat kanaal weer aan de slag te gaan.’  

Een aantrekkelijk alternatief 

‘Het is uiteindelijk de bibliotheek geworden.’ Ze lacht. ‘Blij dat ik hier ben terechtgekomen.’ Als wijkwerker was Christel drie voormiddagen in de week van dienst. ‘Na het wegzetten van de ingeleverde materialen, had ik nog tijd om de boeken in de rekken netjes te ordenen. Da’s geen opdracht … Ai, ai, ai, als ik merk dat boeken niet helemaal correct staan! Dan duikt mijn autistisch kantje onvermijdelijk op. Al denk ik dat daar ook een stukje beroepsmisvorming vanuit mijn tijd als rayonverantwoordelijke bij komt kijken.’ 

Je kan maar één jaar actief blijven als wijkwerker. Toen de vraag werd gesteld om voortaan als vrijwilliger in de bib ingeschakeld te worden, hoefde ze daar geen twee keer over na te denken. ‘Niet alleen geeft de job me energie en structuur, voor mij is het ook erg belangrijk om sociale contacten te onderhouden.’ 

Thrillers en handwerken 

‘Ik lees graag thrillers, maar absoluut bovenaan mijn favorietenlijstje staat Karin Slaughter. Al zijn de boeken van Aldridge ook niet te versmaden.’ Toch gaat niet alle vrije tijd naar lezen. In de winter breit ze sjaals aan de lopende band. ‘Lekker rechtdoor, zonder te hoeven tellen. Dat is bij haken wel even anders.’ Wat ze dan zoals haakt, vraag ik. ‘Knuffels, mandjes, poppenkleedjes, … en dekens.’ Haar inspiratie haalt ze van Pinterest, haar creaties gaan naar Zonnedekens. ‘Da’s een organisatie die kleurrijke dekentjes maakt voor kinderen die in het ziekenhuis liggen. En voor de moedige patiëntjes die een spuitje  moeten krijgen, is de prikmand. Daaruit mogen ze dan een knuffeltje kiezen.’ Christel heeft het hart op de goede plaats, daar hoeft geen tekeningetje bij gemaakt te worden. 

De honkvaste Christel is geboren en getogen in Sint-Gillis. Het hoeft niet te verwonderen dat ze momenteel haakt in rood en wit. Met echtgenoot Rudi  - 58 jaar en als ex-beroepsmilitair reeds op pensioen -  is er veel tijd om dingen samen te doen, zoals naar zee gaan. ‘Ik kook zelf heel graag, maar telkens we naar de kust trekken, gaan we zeker even graag uit eten. Reserveren doen we steevast in de betere restaurants.’ 

Ik heb de indruk dat Christel nog een tijdje zou kunnen verder vertellen, maar het is tijd om ons gesprek af te ronden.  
Zo zie je maar … iedereen heeft een verhaal! Bedankt Christel, voor het warme gesprek. 
 

Interview & tekst: Betty De Boeck